ชาญณรงค์ สุธีกุล
หอวังรุ่น 14 / แชมป์เดาะบอลประเทศไทย / แชมป์ฟุตบอลกรมพลศึกษา / แชมป์ฟุตบอลโค้กคัพ

เจ้าปิ๋ว พี่ปิ๋ว หรือไอ้ปิ๋ว ที่ไม่ว่าใครจะเรียกชื่อเขาอย่างไร ลวดลายกวนๆ บนพื้นฐานเบสิกฟุตบอลที่แน่นหนัก ในลีลาที่ไม่ ชอบจะวิ่งมากนักของ “ปิ๋ว” ชาญณรงค์ สุธีกุล ก็เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลเก่าหอวังที่สมควรเก็บไว้เป็นตำนาน

ปิ๋วเป็นเด็กสุพรรณบุรี ที่อำเภอสองพี่น้อง แต่กำเนิดมาเข้าเรียนที่หอวังตั้งแต่ ม.1 – 6 ระหว่างปี 2522 – 28 นับเป็นรุ่นที่ 14 เรียนห้องทับเจ็ด-ศิลป์คณิต โดยเล่นฟุตบอลให้หอวังมาตั้งแต่แรก อาจารย์ผู้ฝึกสอนท่านแรกคือ อาจารย์ศิริ แก้วแจ่ม เป็นผู้ฝึกสอนอบรมเชิงกีฬา และได้รับการดูแลต่อโดยอาจารย์ปรีชา แย้มแสง ในยุคต่อมา หลังอาจารย์ศิริย้ายไปสอนหนัง สือต่อที่จังหวัดนครนายก

หลังการปูทางเข้าร่วมการแข่งขันในเขตกรมพละฯ มาสามสี่ปีของโรงเรียนเรา ซึ่งมีแต่คำว่า “เกือบจะ” และ “เกือบจะ” อยู่ หลายครั้ง ในที่สุดทีมฟุตบอลรุ่นเล็กของหอวังเรา ที่มีเจ้าปิ๋วเป็นกองกลางตัวหลัก ก็พากันฝ่าฟันไปทีละด่านสองด่าน ผ่าน โรงเรียนที่มีชื่อเสียงของทีมเมืองหลวงยุคนั้นอย่าง ทวีธาภิเศก จันทร์หุ่นบำเพ็ญ ท่าเรือวิทยา มาเรื่อย จนผ่านเข้าชิงชนะ เลิศได้ในที่สุด และในนัดชิงชนะเลิศกับทีมมหาอำนาจลูกหนังนักเรียนอย่างปทุมคงคา ทีมรุ่นเล็กของหอวังก็สามารถโค่น มหา อำนาจฟุตบอลนักเรียนนั้นได้ 2 : 0 โดยมีเจ้าปิ๋วเป็นหนึ่งในนักเตะหลักคราวนั้น

ปิ๋วเล่าย้อนเรื่องวันวานนั้นอย่างสนุกว่า บอลก็สูสีตามเรื่อง ผลัดกันบุกผลัดกันรับ หอวังที่มีไอ้กุ๋ย พันเลิศ เล่นกองหลังตัว หลัก ก็ต้านทานการบุกของปทุมคงคาได้เป็นอย่างดี คนดูแน่นสนามเพราะฟุตบอลเด็กๆ สมัยก่อนใส่กันเกินร้อย ไม่มีสำ ออยเสแสร้งใดๆ แต่ที่ดูน่าจะตื่นเต้นหน่อย เจ้าปิ๋วว่า ก็ตรงที่ระเบิดปิงปองลอยล่องลงมากระทบกรวดลู่วิ่งที่สนามศุภฯ อยู่ บ่อยครั้ง จนต้องหันมามองอยู่เรื่อยๆ เมื่อมีเสียงตูมตาม!

การได้แชมป์คราวนั้นของทีมหอวังรุ่นเล็ก เป็นแชมป์แรกที่เปิดเส้นทางสู่ตำแหน่งชนะเลิศอีกมากมายในยุคต่อมา ไม่ว่าจะ โค้กคัพอีกหลายสมัยของหอวัง แต่ไม่ว่าจะมีตำแหน่งแชมป์ประเภททีมอย่างไรๆ หนึ่งในตำแหน่งชนะเลิศที่ผู้คนจดจำเจ้า ปิ๋วได้ ก็คงหนีไม่พ้นการเป็นแชมป์เดาะบอลชิงแชมป์แห่งประเทศไทย ครั้งที่ 3 ต่อจากยุคสุรพรชัย พวงไพบูรณ์ ของสวน กุหลาบ และประสงค์ พันธ์สวัสดิ์ ของเทพศิรินทร์

เจ้าปิ๋วเล่าให้ฟังว่า “ก็เดาะๆ ไปเรื่อย อาจารย์บอกให้เดาะซ้อมกันที่สนามโรงเรียน คนนั้นได้ห้าทีคนนี้ได้ยี่สิบ ใครจะอย่าง ไรไม่รู้ แต่เดาะๆ ไปบอลมันก็ไม่ยอมตกซักที จนอาจารย์ปรีชา แย้มแสงเห็นเข้า ก็เลยไปหยิบสตั๊ดมาให้คู่หนึ่งยื่นให้ลอง ใส่เดาะ มันก็ยังเดาะได้ไม่ตกซักที”

วันแรกที่ซ้อมนั้น เจ้าปิ๋วว่าเดาะไปได้ร้อยกว่า ซึ่งตัวเองก็แปลกใจ ในพรสวรรค์ที่ตัวเองก็เพิ่งจะรับรู้ว่าตัวเองมีอยู่เหมือน กัน และจากการส่งเสริมของโรงเรียนหอวังและอาจารย์ปรีชา ปิ๋วก็ไม่ได้ทำให้ใครผิดหวัง ก้าวเข้าคว้าแชมป์เดาะบอลภาค กลาง และแชมป์ประเทศไทยครั้งนั้นไปในที่สุด

เมื่อค้นพบความพิเศษของตัวเองเข้าอย่างประหลาดเช่นนี้ เจ้าปิ๋วก็เริ่มสนุกกับการเดาะบอลไปเรื่อย และหลายๆ คนที่เคย ร่วมเล่นฟุตบอลทีมเดียวกับเจ้าปิ๋วต่างก็บอกว่า นับแต่นั้นมา เจ้าปิ๋วก็เลิกสปีด เลิกวิ่งแบบดุดัน หันมาเล่นแบบเหนือชั้นก็ คราวนั้น

ปิ๋วเล่นบอลให้โรงเรียนแบบไต่ระดับมาทุกรุ่นอย่างตลอดจากรุ่นเล็ก มากลาง ขึ้นสู่รุ่นใหญ่ คว้าแชมป์มามากมายทั้ง ทอ. และกรมพละฯ ได้เสื้อสามารถจากผู้อำนวยการโรงเรียนของเรามาเกือบทุกคน พอๆ กับการถูกตัดคะแนนเรื่องความเกเร เกตุงของเด็กนักเรียนผู้ชายตามยุคสมัย

ปัจจุบัน “ปิ๋ว” ชาญณรงค์ สุธีกุล ยังเป็นคนใจสองร้อยให้เพื่อนๆ อยู่เสมอ แวะเวียนมาเล่นฟุตบอลอาวุโสให้ทีมนักเรียนเก่า หอวังอยู่บ่อยๆ ชีวิตครอบครัวสมรสแล้ว และเป็นคุณพ่อลูกสอง มีตำแหน่งเป็นรองประธานสภาเทศบาลอำเภอสองพี่น้อง และด้วยสำเนียงเหน่อๆ แบบสุพรรณบุรีแท้ๆ ปิ๋ว ชาญณรงค์ ยังคงเป็นที่รักของเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกันอย่างไม่เสื่อม คลาย.

กลับหน้าหลัก